ชีวิตคนเราเปรียบเหมือนดอกไม้

ดอกไม้ที่เริ่มต้นแรกแย้ม --บาน---ร่วงโรย--ไปตามกาลเวลา

ดอกไม้ยิ้มรับอรุณ ท้าทายแสงอาทิตย์

ดอกไม้ที่สั่นสะท้านยามฝนร่วงหล่นซัดกระหน่ำ

ดอกไม้ยามพายุพัดพาให้ไหวโอนเอียง..แข็งขืนย่อมหักได้.ต้องอ่อนข้อล้อเล่นลม

ดอกไม้อยากบานชูช่อนานๆต้องพยายามประคับประคองตัวเองให้ฝ่าฟันอุปสรรค์ต่างๆ

ให้ได้ ไม่มีใครช่วยดอกไม้ให้พ้นกับสภาพการณ์ต่างๆเหล่านั้นนอกจากดอกไม้เอง.


ชีวิตเหมือนเช่นดอกไม้ดอกหนึ่ง
เปี่ยมคุณค่าลึกซึ้งถึงความหมาย
อยู่ในมือของคุณผู้เป้นนาย
ยิ้มทักทายบึ้งตึงขึ้นกับคุณ



เมื่อคุณยิ้มโลกจะยิ้มไปด้วย
ดอกไม้สวยผลิบานยามอรุณ
โลกเสรีใบนี้เปี่ยมการุณย์
หวานละมุนอุ่นละไมในชีวิต



ธรรมดาสรรพสิ่งชิงแข่งขัน
แย่งประชันกันอย่างหลงทางผิด
ไขว้คว้าความเรื่องโรจน์อย่างสุดฤทธิ์
ลืมย้อนคิดจิตซบสุขจอมปลอม



อย่าซ่อนตัวเองจากโลกกว้างใหญ่
ไม่มีใครให้ชีวิตที่หวานหอม
ต้องกล้าสู้อันตรายที่รายล้อม
กายใจพร้อมย่อมอยู่ตัวคุณเอง